Herinneringen & Adressen

De premiere

Mijn allereerste bezoek aan de lichtstad vond plaats in de vorm van een schoolreisje in de derde klas van het VWO. Omdat die kinderen in jezusnaam toch enigszins cultuur bijgebracht moest worden, maar het financieel leuk moest blijven voor de ouders, besloeg dit schoolreisje 1 dag. Om 06.00 ’s ochtends werden 3 klassen vijftienjarigen in bussen gepropt, haalden de docenten diep adem en deden de meres et peres alsof ze het niet doodeng vonden. On y va!

Na een busreis van 6 uur tuimelden we naar buiten, vol grootse plannen voor deze dag, waarop wij los werden gelaten door de leraren om op een zeker tijdstip weer bij een verzamelpunt te verschijnen in de hoop dat iedereen zijn portomonnee, waardigheid en ledematen nog bezat. Achteraf gezien vind ik dit behoorlijk gestoord : een stel stuiterende pubers hun gang laten gaan in een enorme stad, terwijl we allemaal alleen “j’habite à Leiden” en “il fait un froid de canard!” konden zeggen. Vanuit het oogpunt van de leerkracht die ik zelf ben kan ik me er dan wel weer heel veel bij voorstellen. Hier heb je een plattegrond, je vais het terras op en a toute a l’heure.

Ik was in de zevende hemel. Ik weet nog steeds niet precies hoe en waarom, want het meeste spannende van die dag was het in het Frans bestellen van een bord tagliatelle (“tagliatelle, s’il vous plaît) en het drinken van een lauw flesje Heineken. Maar man o man, ik was verkocht. Het zullen de boulevards, de taal en de caféterrassen zijn geweest. En de mensen, die het allemaal normaal leken te vinden om er te wonen, terwijl ik het idee had dat ik in de Efteling was. In de bus terug nam ik mijzelf voor : hier ga ik nog héél vaak naartoe.

En elke keer dat ik Parijs bezoek word ik weer dat meisje van vijftien, dat zich vergaapt, verbaast en verliest. Zodra mijn trein Gare du Nord binnenrijdt, ik de Franse balkonnetjes voorbij zie glijden en de eerste café’s kan zien bespringt dat schoolreisjesgevoel me. Na een bezoek of elf raakt de stad me nog steeds, en op de één of andere manier lijkt die impact ook nog eens steeds groter te worden.

Ik gun iedereen de eerste keer Parijs, of dat nou een min of meer in de maag gesplitst schoolreisje is of een huwelijksreis. Maar hoe zorg je dat dat eerste bezoek memorabel wordt? In mijn geval was er niet veel voor nodig, maar een aantal tips en trucs zijn natuurlijk nooit weg. Deze lees in je het artikel ‘De Premiere – tips en trucs’

Ooit ben ik besmet geraakt met het Frankrijkvirus. Toen ik 15 was bezocht ik Parijs voor het eerst en was het hek volledig van de dam. Sindsdien eet, drink, kook, lees en luister ik me een weg door La Douce France, en kan ik concluderen dat ik het land altijd mis als ik er niet ben. Altijd heimwee - Toujours le mal du pays.